MET DE LIMBURGGIDS IN … BERINGEN

Bij het horen van ‘Beringen’ denken de meeste mensen waarschijnlijk aan de mijnen. Ikzelf hoor ook bij deze groep mensen. Al jaren zie ik de bus naar Beringen Mijnen passeren, maar tot gisteren was ik er zelf nooit geweest. Terwijl ik toch wel heel benieuwd was naar het Mijnmuseum … In de Limburggids zag ik foto’s van de terril en de maquette uit het museum. Mijn nieuwsgierigheid werd zo alleen maar meer geprikkeld. Op de pagina ernaast zag ik dan ook nog dat ze een speciaal Koolputtersbiertje hadden. Had ik nog meer redenen nodig om naar Beringen te gaan? Allesbehalve!

Het was, zoals tot nu toe elke dag dat ik wegging, weer prachtig weer. In Hasselt nam ik bus 52 naar Beringen, om dan met bus 58 richting Lommel naar de Mijnen te rijden. Hier vind je het Mijnmusem, de toeristische dienst, een café en zelfs een zwembad. Ze zitten niet stil in Beringen!

Ik begon bij de Toeristische Dienst om een kaartje voor het Mijnmuseum te kopen. Dat kaartje moest je dan scannen voor je binnenkon in het museum. Het museum dat … gesloten was. Ik dacht eerst dat de deur gewoon goed vastzat, maar eigenlijk moesten ze de deur nog openen. Oeps. Binnen kreeg ik van een vriendelijke, oudere man uitleg over het museum en dan kon ik beginnen.

Mijnmuseum (Beringen)

Elk gezicht heeft zijn verhaal. Sommige verhalen kan je lezen door het deurtje open te doen.

Met een iPod doorwandelde ik het museum. De iPod-tour is ingesproken door Roberto Pasquali, ex-mijnwerker. Het feit dat hij zelf in de mijn heeft gewerkt, maakte het nog interessanter om te luisteren. Ik werd zo stil van zijn verhalen en alles wat ik zag. Die mannen wisten wat hard werk was!

Mijnmuseum (Beringen)

Close-up van de datum van een krant in het museum. 1 februari 1966, dat is 25 jaar en twee dagen voor ik geboren werd, wow!

Maquette in het Mijnmuseum (Beringen)

De maquette – hier zijn de lichtjes nog niet aan.

In één van de zalen stond de maquette. Aan de hand van een video op de achtergrond kwam je alles te weten over de mijnsite. Er gingen overal lichtjes aan, en via spots werden bepaalde delen verlicht wanneer men erover sprak, zodat je duidelijk zag waarover het ging. Fantastisch. Ik heb de hele video lang gefascineerd geluisterd en gekeken.

iPod-tour in Mijnmuseum (Beringen)

iPod met m’n eigen oortjes erin, dat vind ik fijner om te luisteren.

Na mijn bezoek aan het museum ben ik de iPod gaan terugbrengen en was het tijd om even uit te rusten. Ideale plek om dat te doen is het café onder het museum. Hier genoot ik voor €3 van een Koolputtersbiertje, een bijna zwartkleurig biertje met een alcoholgehalte van 10%.

Koolputtersbier (Beringen)

Limburggids en Koolputterbier (Beringen)

Lezen en genieten in volle zon.

Na mijn pauze was het tijd om de terril te zoeken. Ik was eerst volledig fout gelopen, maar daardoor passeerde ik wel de moskee, een heel mooi gebouw.

Moskee in Beringen

Uiteindelijk zag ik dat er wel degelijk bordjes met ‘Mijnterril’ stonden, en ik dus helemaal niet fout hoefde te lopen. Via deze bordjes kwam ik bij de ingang van de terril. Klaar voor de wandeling!

Mijnterril in Beringen

Bordje richting de terril

Het uitzicht was onderweg al de moeite, maar op de top al helemaal. Ongelooflijk hoe ver je hier kan kijken! Er staan bankjes in elke windrichting, dus plek genoeg om even te gaan zitten en van het uitzicht te genieten. De wandeling naar boven duurde zo’n 30 à 40 minuten. Even uitrusten, een foto op Instagram plaatsen, een filmpje voor ‘Mijn verhaal’ op Snapchat maken – ja, ik vind dat iedereen mag zien hoe mooi het hier is – en terug naar beneden.

Op de terril in Beringen

Op de terril in Beringen

Op de terril in Beringen

Allemaal onderweg naar boven gemaakt. Op de onderste foto nog mijn vaste reisgezel: mijn bodemloos rugzakje. Echt, het lijkt alsof er oneindig veel plek in is!

Op de terril in Beringen

De laatste loodjes! 

Op de terril in Beringen

Uitzicht van boven. Wow. De lucht was perfect blauw, het gras perfect groen.

Op de terril in Beringen

Op de terril in Beringen

Eenmaal terug beneden heb ik onderstaande foto nog even gemaakt met een effectje op mijn camera. Het had iets spooky, die oude gebouwen.

Beringen Mijn

Omdat je je hier geen seconde verveelt, vliegt de tijd ook voorbij. Ik was hier om 10u40, en toen ik na de wandeling even op m’n gsm keek zag ik dat het al na 15u was! Dat betekende: tijd om de bus naar huis te nemen.

Beringen Mijn

Uitzicht vanuit het bushokje.

Thuis heb ik iedereen al warm gekregen voor Beringen. Mijn zus Ashley wil dolgraag de terril ook eens bewandelen, en Casey wil de maquette ook wel eens aan het werk zien. En ik, ik wil de ondergrondsimulatie eens doen én door de mijncité wandelen. Tot binnenkort dus, Beringen!

Leave a Reply